เอนูเอะ..อุนจิซัง

ไม่รู้ว่าหลายๆคนจะจำพี่จีได้ไหม
เราเคยบอกไปหรือยังว่าพี่จีเค้า...เรียนไม่จบ...
ตอนนี้พี่จีก็เลยทำงานร้านขายเสื้อผ้าอยู่แถวๆพัทยา...พักห้องพักของยามคนหนึ่งทีพี่จีรู้จัก...
ตอนนี้มาพกกับพี่พจน์(เห็นบอกว่าเป็นกะเทย)
พีจีทำงานมาได้นานแล้วแหละ..ตอนนี้เราเองก็ใกล้จะไปทหารแล้ว...
มีเรื่องต่างๆให้คิดมากมาย......
-----------------------------------
ที่บ้านเราไม่สามารถรับเราได้.
....ย้อนไปเมื่อ 2 เดือนก่อน
เราพาพี่จีเข้ามาเที่ยวบ้าน
พี่จีเข้ามาพักห้องเดียวกับเราที่ชั้น 4 ห้องนอนเรา...
แรกๆก็ดีนะ.....แต่พี่จีก็บ่นว่าพ่อแม่อั๋นไม่เห็นคุยกับพี่บ้างเลย

เราก็ไม่คิดไรคิดว่าพี่เค้าคงคิดมากไปเอง....

จนวันนึงเรากลับมาบ้านพี่จีก็ไม่อยู่แล้ว..

ป๊าเราไล่เค้าออกจากบ้าน..บอกอีกด้วยว่าอย่ากลับมาให้เห็นอีกไม่งั้นเอาตายแน่....
....โอเค..เราเข้าใจว่าพ่อแมเราเป็นห่วงเรา..แต่เค้าทำเกินไป...ใชไหม...
คืนนั้นพี่จีนอนข้างทาง....ตามหาดที่พัทยา....(จนได้เจอลุงยามนั่นแหละ)

เราทำไรไม่ได้เลย...ได้แต่เป็นห่วง...ไม่รู้วาเรารักเค้าจริงไหม..
เราเป็นห่วงนะ.ห่วงมากด้วย...นี่เรียกว่ารักได้ไหม.......
พออีกวันสองวันพีจีก็กลับบ้านที่กาฬสินธ์

ด้วยความที่วาพี่จีอยากอยู่ชลบุรี...อยากอยู่ใกล้ๆเรา...
พี่แกเลยจะมาหางานทีพัทยา.โดยมาพักพี่ห้องพักลุงยาม....(เราไม่เคยเห็นหน้า...ไม่รู้จักทีอยู่หรอก)
พี่จีก็กลับมาอีกตามแบบที่พี่จีต้องการ..(ค่ารถ อะไรต่างๆเราโอนไปให้ 500บ้าง 600 บ้าง)
เราประคับประคองกันมาได้ ..
เราอยากให้พี่จีมาอยู่ด้วยกับเราที่ใกล้ๆโรงงาน..
ตอนนี้เราทำงานโรงงาน..อยากให้พีจีมาทำงานโรงงานด้วยกันแล้วก็มาเช้าห้องเล็กๆเดือนละ 800-1500 อยู่กัน 2 คน
ปัญหาก็คือ...เราเชื่อใจพี่จีได้แค่ไหน...
1.พี่จีทำงานที่ไหนเราไม่รู้จริงๆ...ไม่เคยเห็น
2.พักที่ไหนเราก็ไม่รู้ข้อมูลจริงหรือป่าวก็ไม่รู้
3.งาน-พี่จีจะทำงานได้ไหม..สู้งานแค่ไหน(ตอนที่อยู่บ้านเรา 2 อาทิตย์ ลองไปทำงานที่บริษัทรองเท้าในชลบุรี แต่ก็บอกว่างานหนักมากทำไม่ไหว)
.........เรื่องแค่นี้แต่เราก็เครียดมาก....
เราจะไม่สนใจก็ไม่ได้อนาคตของเรา...หรือถ้าเราจะทิ้พี่เขาทั้งๆที่คบกันมาประคับประคองกันมา...
แล้วจะด้วยเหตุผลใดเมื่อเค้าก็รักเรา..เพียงแค่เค้าไม่เป็นอย่างทีเราหวังไว้หรือ...
แล้วจำเป็นไหมที่เราต้องทนอยู่กับคนแบบนี้...คนที่ทำให้เราคิดมากตลอด...
หาเรื่องให้เป็นห่วงตลอด...(ถ้าพี่จีอยู่บ้านซะไม่มาทำงานก็จะโทรคุยกันได้..ไม่ต้องลำบากด้วย
แต่แกก็มาเพราะอยากเจออั๋น..เฮ้อ..มาแล้วก็ไม่ค่อยได้เจออยู่ดีนั่นแหละ)
ตอนนี้สงสัยว่า...พี่แกอยู่กับยามทำงานร้านขายรองเท้าจริงไหม....
ใครอยู่พัทยาดูให้ทีสิ
------------------------------------------------------------------------
เรื่องที่เราเป็นเกย์แม่เราเที่ยวโทรไปหาเพื่อนเราทุกคน(หลังจากไล่พี่จีออกจากบ้าน)
คุยโน่นคุยนี่ปรมาณว่า...ลูกชั้นเป็นไงบ้าง
เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเรา........ก็นะเพื่อนเราก็ไม่เคยเห็นเราเป็นตัวปรหลาดก็ตอมาปรกติ..
ซึ่งแม่เราก็ยิ่งคิดว่าลูกเราปรกติ.(ผมมันประหลาดครับแม่..ผมเป็นตัวประหลาด..เพราะแม่กับพ่อ
พยายามมองเป็นปรกติยิ่งทำให้ผมรู้สึกประหลาด..)
แม่พูดกับเรากับเพื่อนเราว่ารับได้....พูดว่าพี่จีน่าจะขยันขันแข็งหน่อยจะได้ทำงานได้..
พูดว่ารักลูกไมว่าลูกจะเป็นยังไงก็เป็นลูก.....
คำพูดแม่เหมือนมันทิ่มลงไป..ทุกครั้งที่แม่พูด.....
ผมรักแม่.....แล้วตอนนี้แม่ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว...
แต่ทำไงได้....ชีวิตผมผมก็ไม่อยากทำอะไรที่ผมไม่อยากทำ.......
ผมผิดไหมที่เกิดมาเป็นแบบนี้..ผมอยากหนีไปให้ไกลๆจริงๆ
---------------------------------------------------------------------------
ช่วงที่พี่จีทำงานอยู่นี้เพื่อนสาวผมคนหนึ่งกลับมาจากการไปเป็นทหารเรือ...ที่สัตหีบ
ในค่ายนั้นเพื่อนผมได้เปลี่ยนไป
ตอนแรกเค้าเป็นหนุ่มหล่อเป็นเกย์รับที่ใครๆก็อยากรุก
สาวๆเห็นก็เสียดาย...เข้าไปปีแรกกลับมามีนมเลยครับ..ในค่ายเค้ารับฉีดฮอร์โมน...
แต่ละครั้งที่โทรมามเรื่องเซ็กส์โลดโผนทุกครั้ง(เหมือนเดิมตอนที่มันยังไม่มีนม..ก็มันหล่อนิ)
จนตอนนี้มันใกล้ปลดมันก็มาอยู่บ้านบ่อย....
มีแฟนเป็นตัวเป็นตน...เคยมีในค่ายที่เป็นตัวเป็นตน 2-3 คนมั้ง
ตอนปลดนี่ไปได้คนมีลูกมีเมียแล้ว ..ผมสงสารเด็ก..ผมเลยไม่ส่งเสริม...
แต่มันรักกันมาก......มันรักมาก....ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน....

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ...ผมไปอ่านข่าวย้อนหลัง 5-6 เดือนเจอแฟนเก่ามันที่เป้นฝรั่งถูกฆ่าตายคาห้องพัก
ผมตกใจโทรไปหา...ดูมันเองก็ตกใจไม่น้อย....สงสารครอบครัวชายคนนั้น.
ผมกลับต้องมาตกใจอีกรอบเมื่อมันบอกว่ามีคนตายในค่าย..
ยิ่งไปกว่านั้น..คือ..เป็นเอดส์ตาย...
ยิ่งไปกว่านั้นอีก..คือ...เพื่อนผมมัน..มีอะไรกับคนนันก่อนตายได้ไม่เกิน 3 เดือน..โดยไม่ใส่ถุง
ผมตกใจมาก...มากๆๆ
มันเองก็กลัวผมรู้สึกได้
แต่มันก้พูดว่เป็นก็ดีจะได้ตายซะทีหาคนรักจริงยาก..
ไม่มีใครรักเลย..ตายดูซักทีจะดูซจะมีใครคิดถึงมั๊ย

หลังจากนั้นไม่นานมันก็ปลดออกมา...ผมเกลี้ยกล่อมมันหลายครั้งให้ไปตรวจเลือด...
มันเองก็คงกลัวไม่กล้า..หลายๆอย่างเลยไม่ได้ตรวจซักที
จนวันนึงอยู่ดีๆมันก็ชวนเพื่อนผู้หญิงคนนึงไปสงมันตรวจ..

อย่างทีคิด...แต่ไม่ใช่อย่างที่หวัง...
เพื่อนผม...คนที่เข้มแข็ง..คนที่ไม่เคยง้อใคร...ไม่เคยเห็นน้ำตามันง่ายๆ
ร้องไห้บนรถเมล์...โทรมาหาผม...ผมก็ตกใจมาก....เสียใจกับมันมาก..

รู้จักกันมาเป็น 10 ปี...ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้..........

ทำอะไรไม่ถูกเลย.....ตอนนี้มันเริ่มทำใจได้...แต่ปัญหาก็มาอีก
มันต้องทำยังไงกับแฟน...มันมีไรกัน..ไม่ใช้ถุงทั้งๆที่รู้...แฟนมันก็ไม่อยากแสดงท่าทีรังเกียจ
แต่พอบางอารมณ์ก็ด่าว่าเพื่อนผมเป็นคนเอาเชื้อมาให้..
.................
ผมจะช่วยมันยังไงดี...ตอนนี้ผมไปเที่ยวกับมันบ่อยขึ้นโทรหาบ่อยขึ้น...
ผมกินน้ำแก้วเดียวกับมันเพื่อแสดงว่า...เฮ้ย..กรูกับเมิงยังเป็นเพื่อนกันนะ
มันหัวเราะยิ้มแห้ง....ผมสงสารมันจับใจในแต่ละครั้งที่มันโทรมาร้องไห้..เมื่อทะเลาะกับแฟน...
ใบผลการตรวจผมเก็บของมันไว้เพื่อไม่ให้มันเห็น..(มันทำใจไม่ได้ถ้าเห็น...)
-------------------------------------------------------------------
ผมไม่รู้ว่าผมมาเขียนทำไม่วันนี้แต่อย่างน้อย...ผม..
ก็อยากบอกกับใครต่อใครว่า
ผมรักตัวเอง

ผมรักครอบครัว

ผมรักพี่จี...

และผมรักเพื่อนๆของผม

กลับมาสู่โหมดปรกติ

ตอนนี้เราก็กลับมาเป็นคนเดิมแล้วที่มักเขียนอะไรไร้สาระ..

เมื่อวานพี่จีมาหา...(มาขอรางวัลหลังสอบเสร็จ...เราก็เพิ่งสอบเสร็จ)

พี่จีจ่ายค่าห้องให้(3895บาทแหน่ะ..แต่เราก็ไม่ได้เอาแต่ได้ แล้วก็ไม่ได้แต่เอาด้วย .. เราให้นาฬิกาพี่จีไปหนึ่งเรือนซื้อมาอ่ะ 199 บาท ..แหะๆหายกันๆ)

พี่จีน่ารักมาพาไปกินสุกี้ สองวัน

วันแรกพี่แกสั่งมาล้นหม้อเลยครับ.....

กินไม่หมด พนักงานถามห่อไหมค่ะ...(ถึงจะเหลือเยอะ..แต่ก็อายนะ ทั้งที่เสียดายเต็มที่.....870บาท)

วันนี้ไปอีกครับ...แก้ตัว

เราสั่งเองเลย....กินได้พอดีมากๆ.....หมดเกลี้ยงทุกอย่างเหลือแต่ข้าวโพดหวานไม่มีคนแทะ

หมดไปอีก600พี่จีจ่ายอีกตามเคย

.............................สุภาพบุรุษมากๆ

เอ้อ......เราก็ดูนะเฟ้ย พีวี ของตักขี้ เอ๊ย ทักกี้อ่ะ

แต่ก่อนสมัยเด็กๆ(รู้สึกเหมือน เมื่อนานมาแล้ว)เราชอบดูทักกี้มากๆๆๆแล้วก็ไม่ชอบซึบาสวะเอาซะเลย

แต่ตั้งแต่ได้ดูวีนัสเราเทใจให้ซ฿บาสะมากกว่าทักกี้อีกอ่ะ

ซึบาสะน่ารักมากเลยอ่ะบึ้กขึ้นด้วย(พูดไปก็เริ่มหื่น..ไม่ดีนะครับคุณหนูๆ)

แล้วก็ชอบดูพวกคลิป เอ๊ย พีวีของทงบัง ไอโอซึกะ เบอซรี่ ขั้วบวบ อะไรเนี่ยแหละ

แต่ทั้งหมดทั้งมวล ให้เพื่อนโหลดให้เพราะที่เพื่อนโหลดมันต้องแบบว่า ไปโพสต์เยอะๆถึงจะโหลดได้อ่ะ ขี้เกียจโหลด ก๊อปเพื่อนโลด(แต่พวกที่เป็นคลิปนี่โหลดเองได้นะ..ดูเอง..แล้วรีบลบทำลายหลักฐาน โฮะๆ...พฤติกรรมห้ามลอกเลียนแบบ ผู้ปกครองควรพิจารณา)

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเม้น แล้วก็อวยพรมากๆๆๆๆเลย

ผมสดชื่น ชื่นใจสิ

ชื่นใจจังเวลามีคนมาอ่านแล้วชอบ(ถึงจะไม่ได้แต่เองก็เถอะนะ)

อยากแต่งเองให้ได้อย่างนี้บ้างจัง

ต้องเริ่มไงใครบอกทีเดะ

คิดถึงพี่จีจังเล้ย.....เมือ่กี้พี่จีออกไปแล้ว

กลับบ้านน่ะ ตอน 3 ทุ่ม เหงาอีกแล้ว

--------------------------------------------

เมื่อสองวันก่อนเราซื้อ บ๊ะจ่าง มากิน สองลูก

นึกถึงอาม่า

ร้องไห้เลย

เมื่อตอนสมัยก่อนเราอยู่กับอาม่า.....กินข้าวก็อาม่า

กินหนมก็อาม่า..ไหว้เจ้าก็ไปกับอาม่า.รักอาม่าที่สุด..พูดถึงอาม่าที่ไรก็ร้องไห้ทุกที..เป็นโรคจิตแล้วมั้ง

เมื่อครั้งที่อาม่าป่วยตอนแรกเราดูแลอาม่าอยู่ที่บ้านเพราะตอนนั้นเรายังไม่ได้มาเรียนที่นี่เรายังอยู่ม.ปลายแต่เราก็ดูแลอาม่าได้ไม่ดี จนอาโก๊ว พี่สาวคนโตของพ่อมารับอาม่าไปอยู่บ้านสวน

อาม่าต้องอยู่คนเดียวตอนนั้นเราก็ไม่ค่อยได้ไปหาอาม่าเลย เพราะว่ามัวแต่ติดเพื่อนพอเข้ามหาลัยก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน...

ถึงได้กลับก็ไปหาอาม่าไม่กี่ครั้ง

อาม่าเข้าโรงพยาบาลผ่าตัดครั้งแรกเราก็ยังไม่สำนึก(แกมันสารเลว)...ไปเยี่ยมอาม ครั้งนั้นเราไม่ต้องทำไรเลย

พอเดินไปอาม่าที่พูดไม่ได้หันมายิ้มให้เรา อาม่าผอมมากๆ จากคนแก่อ้วน กลายเป็นคนแก่ผอม เราร้องไห้เลย

โดยไม่ต้องพูดอะไร..กลับมาก็ซึม...จนอาม่าหาย...

เราก็เรียนตามปรกติอยู่ที่ม. โดยที่ไม่ค่อยกลับบ้านถ้ากลับก็ไม่ได้ไปเยี่ยมอาม่าที่บ้านสวนอีก

จนวันนึง

สอบมิดเทอมที่ ม. ขณะที่วันสอบวันสุดท้ายตอน 1 ทุ่มวันนี้เป็นวันที่สอบตัวสุดท้าย

เด็กวัยรุ่นคนนึงกำลังหัวเราะ

คนแก่ที่เคยดูแลเด็กคนนี้...สิ้นใจอยู่ห่างออกไปไม่ถึง100 กิโลเมตร

พ่โทรมาบอกตอนบ่ายๆว่าอาม่าเสีย

อั๋นจะมาดูหน้าอาม่าไหม

ผมทำใจไม่ได้..อึ้ง ร้องไห้

ไปหาพี่จี วันนั้นผมไปสอบตัวสุดท้ายตามคำบอกของพ่อด้วยใจที่ขุ่นมัว

ไปช่วยงานอาม่าแบบที่ใครมองก็คิดว่าผมเป็นหลานนอก...ทั้งๆที่ผมเป็นหลานใน..
ผมรักอาม่า...ผมไม่อยากเชื่อว่าอาม่าตาย...

ตาย..ที่หมายถึงว่าผมไม่สามารถดูแล หรือทำอะไรให้แกได้อีก

ต่อให้ผมรักแก คิดถึงแกแค่ไหนก็ตาม (ทั้งๆที่ตอนอาม่าอยู่ผมมีโอกาสและสมควรที่สุด)

วันงานผมได้แต่นั่งเฉยๆ

ญาติผู้พี่ทั้งหมดก็ช่าวยกันทำงานกันวุ่นวาย แล้วก็ไม่มีใครมาว่าผมด้วยที่ผมไม่ทำงาน..

เค้าคงหมั่นไส้ผมไม่น้อย..

ที่ผมทอดทิ้งอาม่าให้ท่านต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานาน จนกรทั่งอาม่าจากไป

สิ่งที่ผมพูดก็ได้แต่พูดว่า

เสียใจ คิดถึงและรักอาม่าเหลือเกิน แต่สายไปแล้ว

ชาติหน้าผมขอเกิดเป็นหลานอาม่าและขอให้ผมรู้ได้ถึงความรู้สึกนี้ก่อนที่จะสายไปแบบชาตินี้ด้วย

..........................

โทดนะเขียนไปเขียนมานอกกรอบเอาใหม่พรุ่งนี้ละกัน

--------------------------

edit @ 2006/08/06 22:57:05

พี่จีเขารักผมมากเลยอ่ะ ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะเนี่ย เพราะไรเหรอเพราะฟมรักพี่เขามากอ่ะดิ ผมกำลังทำการ์ดอวยพรให้พี่จี(งานส่งอาจารย์ของพี่เขาอ่ะ...ไอ้หลังยาวเอ๊ย..แต่เต็มใจทำนะ แหะๆ)

ผมก็เงี๊ยะ..เห่อแฟนตัวเองครับ ประมาณว่า กรูรักของกรูนะ อืม กรูดีใจนะ กรูภูมิใจนะ(ใครจะว่าไงก็ช่าง)ทำงานให้แฟนบ้างคงไม่น่าเกลียด(ก็แฟนกรูนี่นา...เนอะ)

ตอนนี้ผมอยากบอกเรื่องของผมกับครอบครัวมากๆเลยครับ(..โลกต้องรับรู้..)แต่ว่า..ใจนึงก็กลัวอ่ะครับผมจะบอกไงดีอ่ะว่าผมเป็นแบบนี้..และมีแฟนเป็นผู้ชายอ่ะครับ

หรือผมไม่ควรบอก..

แต่ผมจะพาพี่เขาไปเที่ยวที่บ้านวันนึงแหละ..เหอๆๆ (ดีใจมั่กๆ...ปูทางครับ..อิอิ)

สำหรับเราสองคนครับ ความรักเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆครับ เราเห็นค่าของความรัก เราเทคแคร์ใจของกันและกัน เราเทคแคร์กายของกันและกัน(ไม่มากไม่น้อยไปกว่าใจหรอก..)

ตั้งแต่ที่พี่จีกลับไปอยู่ที่บ้านพี่จีก็ไม่เคยพลาดที่จะโทรหาผมแม้สักครั้งดียว เราคุยโทรศัพท์กันทุกๆวัน(..ขอบคุณผู้คิดค้นโทรศัพท์..โทษทีลืมชื่อว่ะ) ไม่ลืมที่จะบอกรัก กันก่อนนอน

ผมจะอยู่กับคนนี้ไปตลอดชีวิต ผมตัดสินใจแล้ว

ครั้งก่อนที่พี่จีมาหาผมทำรายงานให้พี่จีเล่มนึงเกี่ยวกับสารเคมี ต้องหาข้อมูลจากอินเทอร์เนต(ขี้เกียจพิมพ์เองอ่านะ)แล้ว ปริ้นส่ง(ขอบอกว่า พี่จีห่วยคอมฯมากๆ พอดีกับผมเลยที่เรียนเอกคอมฯ...พรหมลิขิตจิงจิ๊ง)

-----------------------------------------------------------------------------

อืม มีใครเคยอ่านเรื่องสั้น บอยส์เลิฟ ที่พระเอกชื่อ ชีสกะโซ่ป่ะ

พอดีเราเซฟเก็บไว้อ่ะ ถ้าไม่รังเกลียด และ ไม่น่าเกลียดเราจะเอามาโพสให้ได้อ่านกัน

(เราจำเวบต้นฉบับไม่ได้ ..ก็ขอโทษด้วยแต่ถ้ามีใครรู้โปรดบอกครับ ผมจะได้เครดิตถูก)

โพสเลยดีมั๊ยนะ....แยกไว้ต่างหากดีกว่า..

รอก่อนนะคับ.....

edit @ 2006/07/25 02:11:54