เอนูเอะ..อุนจิซัง

คนที่อ่านเรื่องนี้แต่แรกก็คงรู้นะว่าทำไมผมถึงชอบเรื่องนี้มาก

น่ารัก

อบอุ่น

เศร้า

ตลก

วัยรุ่น

ผมชอบครับ

---------------------------------------------------------------------------

ตั้งแต่นั้นมาความสัมพันธ์เราแม้จะเป็นเพื่อนแต่ก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น

จากที่กลับหอแล้วเจอกัน

กลายเป็นเลิกเรียนแล้วต้องรอกลับพร้อมกัน2คน

แดกข้าวข้างนอกนี่ต้องกวักมือเรียก

ไม่งั้นงอนกันไป2-3วันเลยแหละ

ถ้าไอ้โซ่ออกไปเตะบอลมันก็จะต้องมารับผมที่เล่นบาสกลับหอด้วย

เวลาซ้อนมอไซค์กันดูพิลึกยังงัยก็ไม่รู้

คนขี่ใส่ชุดบอลคนซ้อนใส่ชุดบาส

ตอนนี้ผมเลิกบุหรี่ได้แล้ว

หันมาเคี้ยวเดนทีนแทน

นอกจากจะช่วยให้หายอยากบุหรี่ยังช่วยไม่ให้พริกติดฟันอีก ( อิอิ )

ก็อยู่กันตามประสาเพื่อนซี้น่ะแหละ

จนมีอยู่วันนึง

ผมไปเดินห้างกับโซ่ก็ไปสะดุดตากับรองเท้าบาสคู่หนึ่งที่เจ๋งโคดๆ

แต่พระเจ้าจอร์จคู่ละหมื่นสามสงสัยใส่แล้วเดินข้ามทะเลได้

แม้ว่าผมจะมีเงินซื้อแต่คิดๆดูแล้ว ซื้อมาก็อาจจะถูกขโมยได้

แถมดีไม่ดีรุ่นพี่ที่ชมรมบาสอาจหมั่นไส้หาเรื่องแกล้งผมก็ได้(แค่ตอนกูสมัครยังต้องวิ่งรอบหนามบาส150รอบ ) ผมจึงตัดสินใจลืมมันไปดีกว่าถ้าซื้อมาแล้วมีปัญหาแบบนี้.......

และแล้วเวลาก็ผ่านมาจนถึงวันที่14กุมภา

เช้านี้มีคนหลายคนส่ออาการอยากเสียตัวเด่นชัดมากไปจนน่าเกลียด

ไอ้โซ่ได้กุหลาบเป็นฟาร์มกับขนมในปริมาณที่เอาไปบริจาคเด็กเอธิโอเปียได้ครึ่งปี

ส่วนผมได้กุหลาบ5-6ดอกกับตุ๊กตาหมีตัวเท่าลูกแรดเพิ่งเกิด1ตัว

แต่ที่ตะลึงสุดๆก็คงจะเป็นของขวัญชิ้นที่ได้รับในโรงอาหารตอนเที่ยง

เอ้า มีของจะให้ ไอ้โซ่ยื่นกล่องของขวัญสีแดงสดออกมา

ผมรับมาแล้วจ้องหน้ามันแปลกๆเหมือนกลัวจะมีของผิดกฎหมายอยู่ข้างใน

และเมื่อแกะออก...เฮ้ย! ไอ้รองเท้าพระเจ้าจอร์จคู่นั้นนี่หว่า

มันซื้อให้กูเหรอเนี่ย? ไอ้โซ่ยิ้มให้ผม

แต่ผมไม่ยิ้มกับมันด้วย

ผมเอาของคืนให้มัน

แล้วตะคอกใส่ ซื้อมาทำเฮี่ยอะไร!?

มันอึ้ง....

ก็....กูเห็นมึงอยากได้เลย.......เก็บตังค์ซื้อให้ มันตอบแบบงงๆ ( ก็สมควรอยู่หรอก )

รองเท้าคู่ละ13000เนี่ยนะ เพื่อน ซื้อให้กัน แล้วเสือกให้กูวันวาเลนไทน์อีก....มึง....ผมไม่อยากพูดต่อ

ไม่ดงไม่แดกมันแล้ว ผมตวาดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินหนี

แต่แล้วก็มีเสียงตะโกนไล่ตามหลังมาดังมากๆ

กูรักมึงนะชีส รักมาตั้งแต่วันรับน้องแล้วนะโว้ย!!

พ่อค้าแม่ค้าหยุดขายของ......

คนยืนโทรศัพท์ในตู้ชะโงกหน้า........

วงสนทนาของสาวๆยุติลง.........

แม้แต่คนก้มหน้าแดกข้าวก็ยังเงยขึ้นมา.........

ให้ผมต้องยืนเต้นฮิพฮอพคนเดียวตรงหน้าตึกอธิการก็คงยังน่าดูกว่าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กลางโรงอาหารแน่ๆ ตอนนี้ทั่วบริเวณเงียบพอๆกับวัดร้าง

ซักพักก็ตามมาด้วยแรงกดดันจากสายตานับร้อย

กับเสียงซุบซิบนินทานับพัน

ผมไม่กล้าเหลียวหลังหันกลับไปมองเพื่อนที่คิดกับผมเกินเพื่อนคนนั้น

ทิ้งให้ไอ้โซ่อยู่กับรองเท้าที่ผมไม่ต้องการ

ท่ามกลางเสียงหมาทั้งโรงอาหารเห่าหอนอย่างสนุกปาก ( อายนะนั่น )

-----------------------------------------------------

แง้

พี่จีเลื่อนนัดอ่ะ

ตอนแรกจะมาหาวันที่3

อาจารย์ดันนัดเรียนเพิ่มอ่ะ

อดเลย(อดเจอกันน่ะ .. อย่าคิดมากดิ)

คิดถึงจังเล้ย

รักพี่ที่สู้ด.....