เอนูเอะ..อุนจิซัง

หลังจากวันนั้น(คืนนั้น)

ผมก็เอาใจเขามาตลอดเลย(ประมาณว่ารู้สึกผิดตงิดๆตลอดเวลา)

ผมไปซื้อพวก กับข้าวกึ่งสำเร็จมาทำกินที่หอกะพี่เขาประจำเลยช่วงนั้น

บางที่พี่เขาก็เป็นคนซื้อมา(แล้วก็จะมีผลไม้กระป๋องกะพวกวุ้นมะพร้าวมาฝากด้วย..น่าร๊าก)

ผมทำ พอทำเสร็จก็ไปเรียกพี่เขามากินข้าว

"พี่จีมากินข้าวเร็ว" ผมตะโกนข้ามห้องไป----อยากตะโกนว่าที่รักกับข้าวพร้อมแล้วมากกว่า

"คร้าบ"

แล้วเราก็กินข้าวกันไปดูทีวีกันไป

ถ้าวันถัดไปผมไม่มีเรียนเช้าหรือไม่มีเรียนพี่เขาก็จะมานอนค้างกะผมแหละคับ(เหอๆไม่บอกเหตุผล..นึกเองละกันนะ)

ผมเอาใจพี่เขามากเลยอ่ะ

ออกจะเกินไปด้วยซ้ำ....ทำไมเหรอ

ก็ผมทั้งทำกับข้าวทั้งซื้อข้าวกล่อง(ถ้าไม่มีเวลา)ให้

....มันอาจจะเป็นหน้าที่อ่ะนะแต่ว่า

ถ้าผมไม่ได้หาให้อ่ะ

พี่เขาก็ไม่กินเลย(น่าสงสาร..เอ๊ะหรือหมั่นไส้)

ออกจะเว่อร์ไปนิดส์นึง

แล้วก็เลยมีเรื่องทะเลากันบ่อยขึ้นอ่ะ เพราะผมลืมให้อาหารน่ะสิ

"อั๋นไม่แคร์พี่เลยใช่ไหม"

"เคยถามพี่ไหมว่าหิวไหม"

"สนใจกันบ้างนะ"

"พี่หิวอ่ะอั๋น"--อันนี้นุ่มนวล

แต่ละครั้งก็จบลงด้วยดีโดยไม่มีไรมาก

เราก็รักกันแบบนี้แหละเมื่อคืนทะเลาะกันดึกๆกอดกันเช้ามาผมไปเรียนกินข้าวกันเด๋วก็ทะเลาะกันแล้วก็ง้อกัน...และก็กอดกัน

เป็นวงจรอุบาทว์ไงไม่รู้ดิ

มีหนักๆก็ตอนแม่ผมป่วยอ่ะ

"พี่ อั๋นจะไปหาแม่ที่เมืองชลนะ"

"ไปหาใครนะ"

"แม่ แม่อั๋นเข้าโรงพยาบาล"

"ไม่เห็นบอกพี่ก่อนเลย..ไปหาใครหรือป่าว"--เมื่อวานกรูบอกแล้วนะ

"ป่าวพี่ อย่าคิดมากขนาดนั้น"

"ไม่ต้องไปเลย"

"นี่แม่อั๋นนะพี่"

"เออ ถ้าอั๋นไปพี่ก็จะกลับบ้านมั่ง แล้วก็ไม่ต้องมาเจอกันอีกเลยนะ"

"พี่ อั๋นรักแม่อั๋นนะ"---ตัดบทแล้วรีบออกมาเลยเดี๋ยวยาว

พอไปเฝ้าแม่....กะลังอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสอยู่ก็มีคนโทรศัพท์มาขัดจังหวะอ่ะ

"ฮาโหล"--เสียงหว๊านหวาน

"อืม..โหล"--ทำเสียงหน่ายสุดๆให้รู้ว่า กรูงอน

"เป็นไรอ่ะ โกรธพี่เหรอ"--เออดิก็เมิงเพิ่งหาเรื่องกรูมาอ่ะ

"พี่ขอโทษ นะนะ"

"ป๊าว..ไมได้โกรธนี่"----ทำเสียงแข็งให้รู้ว่ากรูโกรธเจงๆ

"นะ พี่รักอั๋นนะ หายโกรธพี่นะ นะ"----อ้อนกรูแล้วเดี๋ยวก็หาเรื่องกรูอีก

"ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ"--เสียงอ่อนแล้วอ่ะ(ใจง่ายอีกแล้วตรู)

"แล้วพอแม่หายอั๋นกลีบมาอยู่กับพี่เหมือนเดิมนะ"--พูดซะ..บ้าเค้าอายนะพูดไรมะรุ ..เขิลล์

"คร้าบ"----เจอคำหวานกูก็ในอ่อนตัวอ่อนทุกที

"บอกแม่ด้วยว่าพี่ฝากบอกขอให้หายเร็วๆนะ"--กะเข้าทางแม่เร๊อะ

"คร้าบ"

"รักนะ"

"คร้าบ"

"ไม่เห็นบอกรักพี่บ้างอ่ะ"---น่าน กะสร้างพันธะ

"ก็นะ แม่อั๋นนอนอยู่ใกล้ๆ"---เฮ้อ ก็รักอยู่หรอกนะแต่เดี๋ยวแม่ถามอ่ะ อาย

"ครับ งั้นแค่นี้นะ หวัดดีครับ"

"ครับหวัดดีครับ"

----------------------------

ก็ผ่านไปพอแม่หายเราก็รีบกลับมาแต่เช้าเลย(จริงๆก็เกือบบ่ายอ่ะนะ ตื่นสายอ่ะ)

พอไปใกล้ถึงหอนึกมุขขึ้นมาได้เลยโทรเข้าไปที่ห้องอ่ะ

"โหลพี่จีเหรอ เอ่อ อั๋นกลับไม่ได้แล้วอ่ะ ต้องไปดูคอมให้หัวหน้างานพ่ออ่ะ "

"อั๋นอ่ะ ไหนบอกว่ากลับวันนี้วันนี้ไง เออๆๆๆ พี่มันไม่สำคัญหรอก"--วางหูเลย

ฮิฮิ มีวางหูใส่ด้วย เออ

อีกแป๊ปเดียวก็ถึงแล้วดูซิพี่จีจะทำหน้าไง

พอไปถึงเราก็ค่อยๆไขกุญแจเข้าไป(ดูทีวีดังมาก---ทีวีปุ่มเสียปรับลำบากเลยปล่อยให้มันดังอ่ะ)

พี่เขากระโดดลุกมาจากเตียงมากอดเราเลย(อายอ่ะประตูไม่ได้ปิด)

แค่นี้เราก็ยิ้มจนแก้มปริแล้ว

พี่เขาเองก็เหมือนกัน

"อั๋นอ่า แกล้งพี่"

"ป่าวน๊า พอดีพ่อให้กลับได้"

"โหยโม้อ่ะ อะไรจะเร็วขนาดนี้บานไม่ใช่ใกล้ๆ"

ผมก็ยิ้มอย่างเดียว

"ยิ้มอยู่ได้ งั้น.....ตองลงโทษ"-----------แล้วพี่เค้าก็หอมแก้มผมอ่ะ

ผมอายม้วนเลยอ่ะ

เลยวิ่งไปเอาผ้าขนหนูมาอาบน้ำ

"ไอ้บ้าอาบน้ำแล้ว"--ผมพูดก่อนปิดประตู

เข้าไปนั่งยิ้มอยู่คนเดียวในห้องน้ำเปิดน้ำใส่ถังไปเรื่อยๆ

สักพักพี่แกก็เปิดประตูเข้ามาอ่ะ** ผมงี้รีบไปดันประตูใหญ่เลย(เล่นตัวหน่อยจิ)

"อาบด้วยดิ ประหยัดน้ำหารสอง"

"บ้าเหรอ ออกไปสิเว้ย"

"เฮ้ย"--แล้วผมก็แพ้แรง (แต่ด้วยแพ้ใจก่อนหน้านั้น)

----------------------------------------------

แล้วปฎิบัติการหารสองก็ไม่สำเร็จเพราะพออาบ 2 คนเราก็อยู่ในห้องน้ำเกือบ3 ชั่วโมง

เหอๆๆ

**ปล.ที่พี่เขาเปิดประตูได้ไม่ใช่ผมไม่ล็อกนะ ล็อกอยู่แต่ว่าประตูห้องน้ำมันจะเซฟตี้ --คือเอาอะไรไขก็ได้พี่แกเอาเหรียญบาทไขเข้ามาปลุกปล้ำ-อุ๊ย-หลุดปากไปอีกแล้วว่ะ

edit @ 2006/03/29 03:18:58