ตอนนี้ใครๆก็คงรู้จักกูเกิ้ลอยู่แล้ว

แต่มีกี่คนที่ใช้กูเกิ้ลได้ครบทุกๆอุปกรณ์............หายาก...
เพราะกูเกิ้ลมีอุปกรณ์ให้เลือกใช้หลากหลายและมากสาขาชนิด

และความสะดวกตรงที่คุณมีบัญชีเดียวของกูเกิ้ลก็เข้าสู่ทุกอุปกรณ์ได้........ไม่ว่าจะเป็น เมล์ เวบอัลบัม หรือ เพจครีเอเตอร์ หรือ บลอก.....และอื่นๆ

และวันนี้น้องอั๋นคนดีจะมาชวนทุกคนโหลด พิกาซา ไปใช้

พิกาซ่า เป็นโปรแกรมแนวคอลเลคเตอร์ที่ยอดเยี่ยมไปด้วยระบบ อินเด็กซ์แบบของกูเกิ้ล...ซึ่งแน่นอนรวดเร็วและสวยงาม

แถมยังพ่วงคุณสมบัติเล็กๆเกี่ยวกับการจัดการภาพเช่น ปรับแสง แต่งสี จัดมุม เอฟเฟค ต่างๆอีกด้วย...รวมไปถึงความเป้นส่วนตัวของอัลบัม(การตั้งรหัส)

การแสดงผลของ พิคาซ่า หลากหลาย ตามสไตล์กูเกิ้ล...เช่น สิสต๋แพน หรือ เดย์ลิสต์

และยังมีคุณสมบัตืการอัพภาพขึ้นบลอก(บลอกเกอร์ เมื่อคุณมีบัญชีกูเกิ้ล คุณจะมี บลอก) หรือ ขึ้นเวบอัลบัม (เช่นเดียวกับบลอกเกอร์เพียงวแต่มีบัญชีกูเกิ้ล)

จะช้าอยู่ใย ลองใช้กันดูเลย..

ปล. พิกาซ่า ใช้งานโดยไม่ต้องมีบัญชีได้ แต่เมื่อต้องการใช้งานกับอุปกรณ์ออนไลน์คุณจำเป็นต้องมีบัญชีกูเกิล

http://picasa.google.com/
โหลดเลย---

กูเกิ้ลทอล์ก.............
ชื่อก็บอกอยู่แล้ว............
แต่..ผมมีคำแนะนำคือ...ถ้าใครไม่ชอบแชทไม่จำเป็นต้องลงโปรแกรมนี้ก็ได้...
เพราะคุณ..สามารถแชทได้ทันทีที่คุณล็อกอินเข้าเมล์แต่อาจจะช้าหน่อย..เพราะว่าจะเป็น อาแจก..(เวบเบส)
และการแชตจะใช้เบสเดียวกับเมลล์คุณและเก็บข้อมูลไว้ได้หมด(เพราะื้พื้นทีเราเพียงพอ)
และการเก็บไว้รวมกับเมล์เราจึงสามารถค้นหาดูการแชตเก่าๆของเราได้ด้วย...

ส่วนท่านที่แชตบ่อยๆแนะนำให้ใช้...โปรแกรมกูเก้ลทอล์กเป็นแอปปลลิเคชั่นเลย

เพราะสะดวกรวดเร้วดี...
การใช้งานก็ง่ายไม่ยากเลยเหมือนกับการใช้ แมสฯ อื่นๆ

ลงท้ายอีกนิด...กูเกิ้ลตอนนี้โคฯ กับ สไกป์ แล้ว..ถ้าจะใช้วีดีโอคอนเฟอเรนซ์ หรือ วีโอไอพี อั๋นนี่ แนะนำครับ..
เพราะเสียงดีเลย์น้อยกว่า ของ แมสฯ อื่นๆมาก..

ก็แค่นั้น........
จบ
อีก 1 เดือนก็จะต้องไปประจำการแล้ว.........แง้ๆ
edit @ 2007/09/24 09:11:10
edit @ 2007/09/24 09:15:28
edit @ 2007/09/24 10:54:51

เมื่อวันก่อนไปออกทัวร์ให้เพื่อนมาแหละค้าบ


เรื่องของเรื่องก็คือ

เด็กแม่งดื้อมากๆๆ

ไปสุพรรณมาบรรยากาศดีมากๆเลยอ่ะ

อยากมีบ้านอยุ่แบนั้นมั่งจัง

บ้านทรงไทยเต็มไปหมดเลย

ไปเที่ยวโดยไม่ลางาน 3 วันเลยอ่ะ
พี่จีบอกเลยว่าอั๋นห้าม มาหาพี่นี อาทิตย์นี้เพราะอั๋นหยุดงานมากแล้ว
แป่ว

อดเลยกรู

อาจจะไปหาเดินเล่นเหลิมไทยก็ได้ฟระ

เขียนไรดี

เหงานะ

edit @ 2007/09/22 09:39:43

ไม่รู้ว่าหลายๆคนจะจำพี่จีได้ไหม
เราเคยบอกไปหรือยังว่าพี่จีเค้า...เรียนไม่จบ...
ตอนนี้พี่จีก็เลยทำงานร้านขายเสื้อผ้าอยู่แถวๆพัทยา...พักห้องพักของยามคนหนึ่งทีพี่จีรู้จัก...
ตอนนี้มาพกกับพี่พจน์(เห็นบอกว่าเป็นกะเทย)
พีจีทำงานมาได้นานแล้วแหละ..ตอนนี้เราเองก็ใกล้จะไปทหารแล้ว...
มีเรื่องต่างๆให้คิดมากมาย......
-----------------------------------
ที่บ้านเราไม่สามารถรับเราได้.
....ย้อนไปเมื่อ 2 เดือนก่อน
เราพาพี่จีเข้ามาเที่ยวบ้าน
พี่จีเข้ามาพักห้องเดียวกับเราที่ชั้น 4 ห้องนอนเรา...
แรกๆก็ดีนะ.....แต่พี่จีก็บ่นว่าพ่อแม่อั๋นไม่เห็นคุยกับพี่บ้างเลย

เราก็ไม่คิดไรคิดว่าพี่เค้าคงคิดมากไปเอง....

จนวันนึงเรากลับมาบ้านพี่จีก็ไม่อยู่แล้ว..

ป๊าเราไล่เค้าออกจากบ้าน..บอกอีกด้วยว่าอย่ากลับมาให้เห็นอีกไม่งั้นเอาตายแน่....
....โอเค..เราเข้าใจว่าพ่อแมเราเป็นห่วงเรา..แต่เค้าทำเกินไป...ใชไหม...
คืนนั้นพี่จีนอนข้างทาง....ตามหาดที่พัทยา....(จนได้เจอลุงยามนั่นแหละ)

เราทำไรไม่ได้เลย...ได้แต่เป็นห่วง...ไม่รู้วาเรารักเค้าจริงไหม..
เราเป็นห่วงนะ.ห่วงมากด้วย...นี่เรียกว่ารักได้ไหม.......
พออีกวันสองวันพีจีก็กลับบ้านที่กาฬสินธ์

ด้วยความที่วาพี่จีอยากอยู่ชลบุรี...อยากอยู่ใกล้ๆเรา...
พี่แกเลยจะมาหางานทีพัทยา.โดยมาพักพี่ห้องพักลุงยาม....(เราไม่เคยเห็นหน้า...ไม่รู้จักทีอยู่หรอก)
พี่จีก็กลับมาอีกตามแบบที่พี่จีต้องการ..(ค่ารถ อะไรต่างๆเราโอนไปให้ 500บ้าง 600 บ้าง)
เราประคับประคองกันมาได้ ..
เราอยากให้พี่จีมาอยู่ด้วยกับเราที่ใกล้ๆโรงงาน..
ตอนนี้เราทำงานโรงงาน..อยากให้พีจีมาทำงานโรงงานด้วยกันแล้วก็มาเช้าห้องเล็กๆเดือนละ 800-1500 อยู่กัน 2 คน
ปัญหาก็คือ...เราเชื่อใจพี่จีได้แค่ไหน...
1.พี่จีทำงานที่ไหนเราไม่รู้จริงๆ...ไม่เคยเห็น
2.พักที่ไหนเราก็ไม่รู้ข้อมูลจริงหรือป่าวก็ไม่รู้
3.งาน-พี่จีจะทำงานได้ไหม..สู้งานแค่ไหน(ตอนที่อยู่บ้านเรา 2 อาทิตย์ ลองไปทำงานที่บริษัทรองเท้าในชลบุรี แต่ก็บอกว่างานหนักมากทำไม่ไหว)
.........เรื่องแค่นี้แต่เราก็เครียดมาก....
เราจะไม่สนใจก็ไม่ได้อนาคตของเรา...หรือถ้าเราจะทิ้พี่เขาทั้งๆที่คบกันมาประคับประคองกันมา...
แล้วจะด้วยเหตุผลใดเมื่อเค้าก็รักเรา..เพียงแค่เค้าไม่เป็นอย่างทีเราหวังไว้หรือ...
แล้วจำเป็นไหมที่เราต้องทนอยู่กับคนแบบนี้...คนที่ทำให้เราคิดมากตลอด...
หาเรื่องให้เป็นห่วงตลอด...(ถ้าพี่จีอยู่บ้านซะไม่มาทำงานก็จะโทรคุยกันได้..ไม่ต้องลำบากด้วย
แต่แกก็มาเพราะอยากเจออั๋น..เฮ้อ..มาแล้วก็ไม่ค่อยได้เจออยู่ดีนั่นแหละ)
ตอนนี้สงสัยว่า...พี่แกอยู่กับยามทำงานร้านขายรองเท้าจริงไหม....
ใครอยู่พัทยาดูให้ทีสิ
------------------------------------------------------------------------
เรื่องที่เราเป็นเกย์แม่เราเที่ยวโทรไปหาเพื่อนเราทุกคน(หลังจากไล่พี่จีออกจากบ้าน)
คุยโน่นคุยนี่ปรมาณว่า...ลูกชั้นเป็นไงบ้าง
เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเรา........ก็นะเพื่อนเราก็ไม่เคยเห็นเราเป็นตัวปรหลาดก็ตอมาปรกติ..
ซึ่งแม่เราก็ยิ่งคิดว่าลูกเราปรกติ.(ผมมันประหลาดครับแม่..ผมเป็นตัวประหลาด..เพราะแม่กับพ่อ
พยายามมองเป็นปรกติยิ่งทำให้ผมรู้สึกประหลาด..)
แม่พูดกับเรากับเพื่อนเราว่ารับได้....พูดว่าพี่จีน่าจะขยันขันแข็งหน่อยจะได้ทำงานได้..
พูดว่ารักลูกไมว่าลูกจะเป็นยังไงก็เป็นลูก.....
คำพูดแม่เหมือนมันทิ่มลงไป..ทุกครั้งที่แม่พูด.....
ผมรักแม่.....แล้วตอนนี้แม่ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว...
แต่ทำไงได้....ชีวิตผมผมก็ไม่อยากทำอะไรที่ผมไม่อยากทำ.......
ผมผิดไหมที่เกิดมาเป็นแบบนี้..ผมอยากหนีไปให้ไกลๆจริงๆ
---------------------------------------------------------------------------
ช่วงที่พี่จีทำงานอยู่นี้เพื่อนสาวผมคนหนึ่งกลับมาจากการไปเป็นทหารเรือ...ที่สัตหีบ
ในค่ายนั้นเพื่อนผมได้เปลี่ยนไป
ตอนแรกเค้าเป็นหนุ่มหล่อเป็นเกย์รับที่ใครๆก็อยากรุก
สาวๆเห็นก็เสียดาย...เข้าไปปีแรกกลับมามีนมเลยครับ..ในค่ายเค้ารับฉีดฮอร์โมน...
แต่ละครั้งที่โทรมามเรื่องเซ็กส์โลดโผนทุกครั้ง(เหมือนเดิมตอนที่มันยังไม่มีนม..ก็มันหล่อนิ)
จนตอนนี้มันใกล้ปลดมันก็มาอยู่บ้านบ่อย....
มีแฟนเป็นตัวเป็นตน...เคยมีในค่ายที่เป็นตัวเป็นตน 2-3 คนมั้ง
ตอนปลดนี่ไปได้คนมีลูกมีเมียแล้ว ..ผมสงสารเด็ก..ผมเลยไม่ส่งเสริม...
แต่มันรักกันมาก......มันรักมาก....ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน....

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ...ผมไปอ่านข่าวย้อนหลัง 5-6 เดือนเจอแฟนเก่ามันที่เป้นฝรั่งถูกฆ่าตายคาห้องพัก
ผมตกใจโทรไปหา...ดูมันเองก็ตกใจไม่น้อย....สงสารครอบครัวชายคนนั้น.
ผมกลับต้องมาตกใจอีกรอบเมื่อมันบอกว่ามีคนตายในค่าย..
ยิ่งไปกว่านั้น..คือ..เป็นเอดส์ตาย...
ยิ่งไปกว่านั้นอีก..คือ...เพื่อนผมมัน..มีอะไรกับคนนันก่อนตายได้ไม่เกิน 3 เดือน..โดยไม่ใส่ถุง
ผมตกใจมาก...มากๆๆ
มันเองก็กลัวผมรู้สึกได้
แต่มันก้พูดว่เป็นก็ดีจะได้ตายซะทีหาคนรักจริงยาก..
ไม่มีใครรักเลย..ตายดูซักทีจะดูซจะมีใครคิดถึงมั๊ย

หลังจากนั้นไม่นานมันก็ปลดออกมา...ผมเกลี้ยกล่อมมันหลายครั้งให้ไปตรวจเลือด...
มันเองก็คงกลัวไม่กล้า..หลายๆอย่างเลยไม่ได้ตรวจซักที
จนวันนึงอยู่ดีๆมันก็ชวนเพื่อนผู้หญิงคนนึงไปสงมันตรวจ..

อย่างทีคิด...แต่ไม่ใช่อย่างที่หวัง...
เพื่อนผม...คนที่เข้มแข็ง..คนที่ไม่เคยง้อใคร...ไม่เคยเห็นน้ำตามันง่ายๆ
ร้องไห้บนรถเมล์...โทรมาหาผม...ผมก็ตกใจมาก....เสียใจกับมันมาก..

รู้จักกันมาเป็น 10 ปี...ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้..........

ทำอะไรไม่ถูกเลย.....ตอนนี้มันเริ่มทำใจได้...แต่ปัญหาก็มาอีก
มันต้องทำยังไงกับแฟน...มันมีไรกัน..ไม่ใช้ถุงทั้งๆที่รู้...แฟนมันก็ไม่อยากแสดงท่าทีรังเกียจ
แต่พอบางอารมณ์ก็ด่าว่าเพื่อนผมเป็นคนเอาเชื้อมาให้..
.................
ผมจะช่วยมันยังไงดี...ตอนนี้ผมไปเที่ยวกับมันบ่อยขึ้นโทรหาบ่อยขึ้น...
ผมกินน้ำแก้วเดียวกับมันเพื่อแสดงว่า...เฮ้ย..กรูกับเมิงยังเป็นเพื่อนกันนะ
มันหัวเราะยิ้มแห้ง....ผมสงสารมันจับใจในแต่ละครั้งที่มันโทรมาร้องไห้..เมื่อทะเลาะกับแฟน...
ใบผลการตรวจผมเก็บของมันไว้เพื่อไม่ให้มันเห็น..(มันทำใจไม่ได้ถ้าเห็น...)
-------------------------------------------------------------------
ผมไม่รู้ว่าผมมาเขียนทำไม่วันนี้แต่อย่างน้อย...ผม..
ก็อยากบอกกับใครต่อใครว่า
ผมรักตัวเอง

ผมรักครอบครัว

ผมรักพี่จี...

และผมรักเพื่อนๆของผม